Met reeds twee weken het nieuwe jaar in lijkt een terugblik nogal vreemd, maar toch wil ik het nog even doen. Er is in 2009 namelijk veel veranderd, en veel gebeurd, en ik heb veel gezien en veel dingen gehoord. En daar wil ik nog even iets van vinden, voordat ik straks helemaal druk bezig ben met 2010′en (ik 2010, jij 2010′t, wij 2010′en).
- “Ik heb dat hele vriendinnetjesgedoe ook heel erg gehad, en verwacht daarom ook vrijgezel te blijven tot de rest van mijn leven.” Ja, dat schreef ik, een jaar geleden op dit blogje. Maar nu heb ik dus een vriendinnetje, die supergoed kan tekenen en nou ja, waar het heul gezellig mee is. Ik heb haar al gevraagd waar ze al die jaren bleef, verdomme. Ze zei dat ze al die tijd alles zag van achter een lopende boom maar het juiste moment af wilde wachten om naar me toe te stappen. (Ik vond het al verdacht, die boom overal, ook op de wc en in de trein).
- Ik ben VERHUISD. En het is leuk wonen. Het kostte een hoop stress en haren (jawel, mijn hoofd is nu nog kaler) en ik prikte bijna met een vork mijn ogen uit mijn hoofd, zo gespannen was ik.
Kijk, een foto:
- Ik zag en hoorde ook een hoop. Wat betreft filmfavorieten twijfel ik tussen District 9 en Inglourious Basterds, dus dat is een gedeelde eerste plek. Films, gefeliciteerd. Wat betreft de muziek; ik luisterde veel naar Jesse Dee (vooral Alive and Kicking is geweldig , ik kon er geen filmpje van vinden, dus, eh, ja, jullie moeten me maar geloven). Roosbeef, Snow Patrol, Tilly and the Wall, Oh! En Razorlight. Vooral Monster Boots. En daar heb ik dus wel weer een filmke van. Hoewel het natuurlijk vooral om de muziek gaat.
(En dan vooral op 1:49, op de fiets, en dan heel hard fietsen, terwijl de zon schijnt, en zelfs de wind zoiets heeft van: ho ho, nou, ik ga wel even aan de kant)
- En verder? Nou ja, het tekenen he. Ik moet meer tekenen. Rood Grasjes ook – dat heb ik vorig jaar te weinig gedaan, want: veel werken, verhuizen, en een vriendinnetje, en dan ook nog (pfff) een sociaal leven, jawel. Misschien zal ik op dit blogje ook vaker wat tekeningetjes laten zien vanuit mijn schetsboekje. Zoals onderstaand raadsel, waar je natuurlijk toch wel even mee bezig bent natuurlijk.
Kortom: 2009 was leuk, maar 2010 wordt natuurlijk nog veeeel beter (lowlands! vakantie tsjechie? sushi! fijne tijd met vriendinnetje! etc etc ). Vast staat in ieder geval dat ik er aan het einde weer allemaal dingen van ga vinden.
Sinds ik ben verhuisd is het best leuk om post te krijgen. Maar nu kreeg ik dus allemaal kerstkaarten, en dat deed me besluiten om dan maar kaarten terug te sturen. Ik heb nooit kerstkaarten verstuurd (rob, wat zeg je nu?), simpelweg omdat ik er pas aan dacht als alles weer voorbij was. Maar het is nu nog niet voorbij, he.
Dus. In de winkel kocht ik afgrijselijke kerstkaarten. Twee varianten: eentje met bomen en sneeuw, en eentje met bomen en sneeuw en (jawel) een hekje. Het kon niet beter. Ik ging Oma-kaarten kopen.
Maar, ik had mijn stift en mijn vrije middag, dus toen maakte ik er dit van:
Nu niet vergeten ze alle twintig (!) op te sturen.
(ja, dat wist ik ook niet, dat ik zoveel kaarten ging versturen)
(want twintig kaarten is voor iemand die nooit kaarten stuurt best veel)
Oh, en! Speciaal een kaartje voor De Bloglezer natuurlijk.
(Binnenkort een 2009-overzicht!)
Vorige week rond deze tijd zat ik in het geweldig (kleine) Turnhout voor mijn eerste buitenlandse stripfestival. Het was mooi. Heel mooi. Ik mis de Belgische gastvrijheid en het bier, en kijk nu alvast uit naar de volgende keer, en… (sorry, ik moet nu even huilen).
Oh ja! Foto’s, die waren er ook nog.
Ja, dit was mijn ontbijt, samen met mijn lieve vriendinnetje. De Plek; een bed & breakfast/belgische chocoladewinkel/wellness centre (!). En er was een enge kerstman-pop op de gang. Tja, dan scoor je bij mij nogal makkelijk punten.
Worstelman was mee! In mijn enorme creativiteit besloot ik de meegenomen marsepeinen balletjes tot attributen te vervormen voor deze glimmende meneer. Ja, het stond hem goed. Heel goed.
Oh, er moest ook getekend worden natuurlijk – voor Plots deed ik mee aan een tekenwedstrijd, waar ik meteen al verloor. Mijn vrolijke kat moest het afleggen tegen de tekening van een depressieve hond. Die vinden de Belgen leuker, denk ik.
En verder.. tja, heerlijk gegeten, en gedronken. En er waren hele witte bierviltjes (hulde!) die ondergetekend konden worden. Hier de drie beter gelukte viltjes (ik had er ook een gemaakt van worstelman maar worstelman bleek mooier dan de tekening zelf, dus die verdwijnt in mijn Persoonlijke Archief).
Ik: Tot volgend jaar, Turnhout!
Turnhout: Tot volgend jaar, Rob.
Ik: Dankjewel, Turnhout.
De laatste tijd ben ik druk geweest voor de Stripdagen Houten. Met mijn fulltime werk ernaast kwam Rood Gras even op een laag pitje te staan, maar ik zag het ook als een mooie manier om verder te werken aan mijn portfoliootje;
Een Maanspel voor een nieuw nummer van De Lijn.
Nieuwe buttons! Het zou weer eens tijd worden.
Dit waren designs voor nieuwe t-shirts, hoewel die in de werkelijkheid wat tegen zijn gevallen. Nou ja, misschien heb ik er ooit nog iets aan.
Dus tot in Houten?
Ik verkoop er dus buttons en Rood Gras-boekjes (jeuj, tekeningetjes maken), en misschien win ik wel die ene stripschappenning.. (zal wel niet natuurlijk.)
Hmmm.. wil ik weer eens een stripje op de site zetten, werkt het niet! Dan maar zo:
Een aardig gelukt experimentje met de paarse schoenen van mijn vriendinneke.
Oh, en ik kreeg een mailtje van het Stripschap. ‘Rood Gras 1; Ik ben een bos en er lopen bomen door me heen‘ is genomineerd voor Beste Album in de categorie Nederlands Literair.
Fragment uit het persbericht;
In de categorie Nederlands Literair zijn genomineerd:
- Rood gras 1: Ik ben een bos en er lopen bomen door mij heen, door Rob
van Barneveld (uitgeverij Bries)
Deze bundeling van de meest absurde, grappige en poëtische strips onthult
een nieuw striptalent die tot de autobiografische school van Barbara Stok
gerekend kan worden, maar gelukkig 100% authentiek blijft.
- Agent Orange 3: De oorlogsjaren van prins Bernhard 1, door Mick Peet
(tekst) en Erik Varekamp (tekeningen) (uitgeverij Van Praag)
De goedgedocumenteerde biografische stripreeks over het leven van Prins
Bernhard heeft de oorlogsjaren bereikt en alle remmen gaan los. Een
controversieel maar fascinerend portret van de filmster-prins met
James Bond-allure.
- Avonturen, avonturen, door Berend Jan Vonk (uitgeverij Catullus)
Een bundeling volstrekt originele, anekdotische verhalen die aan het eind van
het boek niet alleen een onverwachte samenhang blijken te hebben, maar ook
van een verrassende diepgang zijn. In een toegankelijke stijl speelt de auteur
met de verwachting van de lezer en laat hem verward maar sufgelachen
achter.
Op de Stripdagen Houten in 26 en 27 September hoor ik dat ik natuurlijk niet heb gewonnen. (Denk ik.)
We gingen dus kamperen op een camping in Herkingen. Het is heel makkelijk om erheen te reizen. Je hoeft alleen maar vanaf Utrecht CS naar Rotterdam CS te reizen (drie kwartier) en daar de metro te pakken naar Zuidplein (ongeveer tien minuten) en daar bus 136 te nemen (weer ongeveer drie kwartier) en dan vanaf Oude-Tonge in de buurtbus te stappen (een kwartier) en dan te fietsen (een kwartier). Maar het was wel de moeite waard.
(’s Avonds zagen we een soort grote vuurbal aan de horizon, bizar was dat, alsof we op een vreemde planeet waren.)
Gelukkig was mijn vriendinnetje mee, ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten. Oh, en we hadden twee rode boodschappentassen, Bas en Dirk. Bas en Dirk waren ook heel aardig.
Op de playlist stond onder meer Lou Reed, Florence and the Machine, the Gossip, Flight of the Concords, en Tiny Vipers. Lou Reed werd wel favoriet, vooral het nummer ‘A Perfect Day’.
We waren omringd door weilanden met graan en (eh) aardappelplanten (of dat dacht ik tenminste). Aan de randen van de eilanden stonden allemaal bloemen, hele mooie bloemen. Bloemen + een leeg jupiler-flesje + water = sfeer, natuurlijk.
We hadden een opblaasbootje en oreo’s en een groot mooi meer, dus dat vakantiegevoel kwam op zich best snel, al.
Ahwww. (Een dag later zou mijn hoofd nog roder zijn, trouwens.)
We gingen een keer fietsen en onderweg riep Marloes ‘KIJK, BRAMEN’. Ik schrok me natuurlijk rot en toen reed ik een greppel in en kreeg ik heel veel blauwe plekken en een tak in mijn hoofd, die we er met veel moeite uit hebben gekrikt. Maar de bramen waren wel lekker.
Ik denk dat mama-paard niet genoeg geld had om haar paardenkindje helemaal wit te verfen en daarom bij het hoofdje maar gestopt is.
Ja, het was een mooi weekend. Ik werd er een beetje gelukkig van. (Okee, iets meer dan een beetje.)
Afgelopen weekend was ik kamperen in Herkingen. Meer foto’s volgen nog, maar tot die tijd hier alvast mijn (eerste!) gifje, waar ik enorm bad-ass aan het roeien ben.
Vriendinnetje en ik besloten elkaar een keer een weekendje niet te zien; ik moest werken en we hadden allebei andere afspraken. ‘Dat moet best een keer kunnen’, sprak ze monter.
Wel spraken we af elkaar dan een brief te sturen. Gewoon, omdat we daar zin in hebben.
Eerst kreeg ik die van haar. Dat was een fijne brief, met rode letters en een hoop lieve woorden.
Toen stuurde ik haar de mijne. Dat werd een stripbrief, met een hoop lieve plaatjes.
(Overigens hielden we het niet vol; eergisteren spraken we alweer af. Ooooh, de liefde.)
